من از آغاز پیوندی که پایان می پذیرد زود می ترسم

نمی دانم که این پیوند آغاز است یا پایان

ز غم وا ماندم وحیران

در این صحرای بی پایان

اگر آبی که می بینم

سرابی همچو پیشین است؟!

مرگ من از درد بی آبی

چه شیرین است!!!

اگر این بازی تازه همان بازی غمگین است

چرا بازی کنم این بازی کهنه

که بازنده همه از پیش تعیین است؟!

Athens, Georgia

jun,2,2009

Hi

I haven't Farsi font so I had to write in english

I'm starting a new life and I want to say goodbye to my lonly days, and all other sorrows that I had before so I won't write anymore but I keep my weblog available so you can download any music that you want and also you can keep in touch with me and write me email

sicerely 

S.Sh

از تو٬ من می گویم

تا تورا بنویسم

از کجا باید گفت ؟

از چه رو باید دید؟

کوچه ها بن بست است

راه در دیده ی من...

                       -آه-

حذر از جان سخت است

شب همیشه سرد است

نفسی نیست دگر

آسمان می غرد

آسمان می بارد

و در این تیره ی شوم

من تو را می خوانم

و تو را می بینم

و تورا می بویم

لحظه ها آوار است

بی تو من می گریم

آسمان می غرد

پا به پای نفسم

اشک من می بارد

همدم هر شب من:

                       - غم-

به دیدار دلم می آید

آسمان لحظه ی معراج کبوترها نیست

من دم پنجره جان می بازم...

س.ش.

ترکیه٬ وان

تاریخ سرودن این شعر رو یادم نیست ولی تصحیح این شعر برای همین الان هست که دارم تو وبلاگ می ذارمش.

نمی خوام راجع به این شعر توضیحی بدم٬ فقط می تونم بگم گفتنش برام غمناک بود٬ همین...

کاش می شد٬ چشمها را بست

کاش می شد٬ زندگی را کرد زود

کاش می شد٬ مرد از بودن سوا بود

کاش می شد٬ روی بودن خط بطلانی کشید

کاش می شد٬ زندگی رویی به یاری داشت

کاش می شد٬ ماند و از عشقش نگفت

کاش می شد٬ لحظه ها را خاک کرد

کاش می شد٬ چشمها را رو به دنیایی دگر باز کرد

اما همیشه٬ چشم باز است و در این دنیاست

اما همیشه٬ لحظه ها در ذهن ماست

اما همیشه٬ عشق می ماند به جا

اما همیشه٬ زندگی بر زنده ها خط بطلان می کشد

اما همیشه٬ زنده ایم و زندگی از ما سواست

گر که می پرسی چرا؟

من نمی دانم چرا٬ کار خداست ! 

۲۹/۱۲/۲۰۰۸ 

س.ش 

ترکیه٬ وان

در زمزمه ی باد

سوت قطار همهمه بر پا می کرد

نگاهی رو به در بود

و نوایی در فلک

در شب تیره

قاصدی٬ بر لب نوای عشق می آوررد

که در زندان تن

نور خدا را داشت

بوسید

لحظه ای چون تشنه ها

با هر قدم سویش دویدم

لحظه ای دیگر رسیدم

او رفت و من ماندم به جا

چون قصه ی دشت و سراب

لحظه ای افتان و خیزان

رهگذر دنبال آب

رفتم و پیمودم این راه دراز

وقتی رسیدم

هیچ را در پوچ کاویدم

همچو ابر تیره جان

بر سرنوشت خویش باریدم

او که یک ثانیه پیش از این

در آغوش محبت

از "هدایت"

      از "سپهری"

با من خسته سخن گفت

اینبار نبود

آه٬ بوسیدم و پوسیدم

باز هم من

لب پستوی خیال

قلم ذهن به دست

مانده ام چشم به راه

۲۰/۱۲/۲۰۰۸

وان٬ ترکیه

برای کسی که معنای عشق بود